Με αρχή το πρώτο «Toy Story», οι εννέα ταινίες της Pixar άλλαξαν ριζικά το τοπίο στο χολιγουντιανό animation
Του Δημητρη Mπουρα
Το 1940, ο πατέρας του Μίκι Μάους, Γουόλτ Ντίσνεϊ, έφερε το Χόλιγουντ σε νέους ορίζοντες, καλλιτεχνικούς και εμπορικούς, με ένα «κοντσέρτο» κινουμένων σχεδίων που το ονόμασε «Φαντασία». Το όραμά του ήταν να συνδέσει τις εικόνες του «αφελούς» και «παιδικού» κόμικς με την αρμονία της σοβαρής κλασικής μουσικής. Δεκαετίες μετά τη «Φαντασία», το animation εξελίχθηκε στο πιο ανθεκτικό και δυναμικό είδος της κινηματογραφικής βιομηχανίας. Ο μικροσκοπικός Μίκι Μάους, που ενσάρκωσε μια εκδοχή του αμερικανικού ονείρου σε εποχές ευημερίας και αισιοδοξίας, είναι παρελθόν. Τα καρτούν έχασαν την υφή και τη μυρωδιά του χαρτιού και οι ήρωές τους δεν προσφεύγουν σε γκαγκ, ούτε τρέχουν σαν ανθρώπινες φιγούρες του βωβού κινηματογράφου. Ενηλικιώθηκαν μαζί με το είδος, που αξιοποιεί την πιο σύνθετη ψηφιακή τεχνολογία για να γίνει πιο ρεαλιστικό. Στη νέα εποχή, που άρχισε το 1996 με το «Toy Story» της Pixar, το καρτούν διατήρησε στο κέλυφός του την απλότητα της παιδικής ταινίας, απέκτησε όμως βάθος σαν κι αυτό που συναντάμε σε ταινίες για μεγάλους.
