Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Famous Studio. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Famous Studio. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
21 Ιουν 2010
29 Νοε 2009
Σούπερμαν, η σειρά (1940)
Fleischer Superman, the series(1941)
Σούπερμαν, η σειρά (1941)
Σειρά κινουμένων σχεδίων του ιστορικού Fleischer Studio. Η τελευταία παραγωγή των αδερφών Μαξ και Ντέιβιντ πριν από την εξαγορά του στούντιο από την Paramount και την ίδρυση του Famous Studio. Αποτελείται από δέκα επτά επεισόδια παραγωγής 1941 – 42 (Fleischer) και 1942 – 43 (Famous). Όπως συνέβαινε με όλα τα κινούμενα των Φλέισερ, την διανομή είχε αναλάβει η Paramount. Η κινηματογραφική μεταφορά βασίστηκε στο, ήδη από το 1938, ομώνυμο επιτυχημένο κόμικ του μεγάλου Αμερικανού κειμενογράφου Jerry Siegel και του Καναδού σκιτσογράφου Joe Shuster που εκδιδόταν από την Action Comics.
Στα μέσα του 1941, η Paramount, αποφάσισε να επενδύσει στην δημοφιλία του καινούργιου ήρωα, που σιγά σιγά μετατρεπόταν σε είδωλο της αμερικάνικης λαϊκής κουλτούρας, μετρώντας ήδη τρία χρόνια ζωής (1939 - 1966). Σε μια προσπάθεια να αποτρέψουν την εταιρεία διανομής από την εμπλοκή της στην παραγωγή της σειράς, οι αδερφοί Φλέισερ, προϋπολόγισαν το κόστος της ανά επεισόδιο στα 100.000 δολάρια, ποσό εξαπλάσιο από το απαιτούμενο για την παραγωγή ενός εξάλεπτου φιλμ του μεγάλου σταρ του στούντιο Popaye the Saylor. Προς μεγάλη τους έκπληξη, η Paramount, ενέκρινε το ποσό των 50.000 που παρέμενε δυσθεώρητο για τα δεδομένα της animation παραγωγής εκείνης της περιόδου. Η σειρά, που το 1994 ψηφίστηκε ως η πεντηκοστή καλύτερη όλων των εποχών, θεωρείται μια από τις ακριβότερες παραγωγές της Χρυσής Περιόδου του Αμερικάνικου κινουμένου σχεδίου.
Από τους Fleischer στο Famous Studio
Οι Φλέισερ έφτιαξαν εννέα επεισόδια, των οποίων η θεματολογία παρουσιάζει έντονα στοιχεία παραγωγής επιστημονικής φαντασίας, με αναφορές στην μοντέρνα τεχνολογία και στα επιστημονικά επιτεύγματα της εποχής. Η έναρξη των επτά πρώτων επεισοδίων γίνεται με την φράση «Faster than a speeding bullet! More powerful than a locomotive! Able to leap tall buildings in a single bound». Για τα δυο τελευταία της εποχής Φλέισερ το άνοιγμα αλλάζει σε «Faster than a speeding bullet! More powerful than a locomotive! Able to soar higher than any plane». Στην συνέχεια οι Φλέισερ, που αντιμετωπίζουν έντονα οικονομικά προβλήματα, παραδίδουν την σκυτάλη, το 1942, στο νεοϊδρυθέν Famous Studio για την παραγωγή άλλων οκτώ φιλμ με το χαρακτηριστικό πατριωτικό προπαγανδιστικό περιεχόμενο που υιοθετήθηκε από ένα μεγάλο μέρος της αμερικανικής animation παραγωγής κατά την διάρκεια του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου (Eleventh Hour). Το σλόγκαν έναρξης διαμορφώνεται ως: «Faster than a streak of lightning! More powerful than the pounding surf! Mightier than a roaring hurricane». Ενώ στην μετέπειτα ραδιοφωνική μεταφορά ακούγεται η εκδοχή «Up in the sky, look! It's a bird! It's a plane! It's Superman».
To πρώτο επεισόδιο της σειράς κυκλοφορεί την 26η Σεπτεμβρίου του 1941 με τον τίτλο Superman και πραγματεύεται ένα αγαπημένο θέμα των παραγωγών δράσης κι επιστημονικής φαντασίας της εποχής. Ο σούπερ ήρωας καλείται να σώσει την ανθρωπότητα από τον σατανικό «τρελό επιστήμονα» που προτίθεται να χρησιμοποιήσει τις γνώσεις και την ευφυΐα του για να κυριέψει το σύμπαν. Πρόσφορο μοντέλο για την σκιαγράφηση της συγκεκριμένης καρικατούρας στην animation παραγωγή της δεκαετίας του ’40 υπήρξε ο εργασιομανής και δυσνόητος για την εποχή του Νικολά Τέσλα, που ενέπνευσε ένα σεβαστό όγκο παραγωγής, τόσο στην οθόνη όσο και στον εκδοτικό χώρο, αναλαμβάνοντας τον ρόλο του παράφρονα αλλά ιδιοφυούς επιστήμονα για την αντιμετώπιση του οποίου επιβάλλεται η συνεισφορά ενός σούπερ ήρωα. Το επεισόδιο έχασε το βραβείο Όσκαρ καλύτερης ταινίας κινουμένων σχεδίων της χρονιάς 1942 από το Lend a Paw, μια παραγωγή της Walt Disney με πρωταγωνιστή τον Πλούτο.
Το 1943 η Famous Studio διέκοψε την παραγωγή της σειράς προκειμένου να την αντικαταστήσει με την κινηματογραφική μεταφορά του δημοφιλούς comic strip της Marge “Little Loulou”, που τυπωνόταν, από το 1935, στην Suterday Evening Post. Οι βασικοί λόγοι, τους οποίο επικαλέστηκε η εταιρεία γι’ αυτήν της την απόφαση, ήταν αρχικά το ακριβό κόστος παραγωγής της σειράς και στην συνέχεια το μειωμένο ενδιαφέρον των αιθουσαρχών για την μίσθωσή της, που ήρθε ως συνεπεια της βαθμιαίας υποβάθμισης της ποιότητάς λόγω προϋπολογιστικών περικοπών που επιβλήθηκαν αμέσως μετά την αποχώρηση των Φλέισερ.
Η φωνή
Αρχικά το ντουμπλάρισμα του Superman ανέλαβε ο Bud Collyer, που συμμετείχε και στην ραδιοφωνική μεταφορά της σειράς. Την φωνή της Lois Lane είχε αναλάβει η Joan Alexander που επίσης έλαβε μέρος στην ραδιοφωνική παραγωγή, που μεταδίδονταν ήδη από τον Φεβρουάριο του 1940 και ολοκληρώθηκε τον Μάρτιο του 1951. Την μουσική της σειράς έγραψε ο Summy Timberg, στενός συνεργάτης των Φλέισερ για μεγάλο διάστημα.
Τα δικαιώματα
Τα δέκα επτά επεισόδια του Superman, τo 1955, πουλήθηκαν στην Motion Pictures και διασκευάστηκαν σε μια τηλεοπτική σειρά με τον τίτλο The Adventures of Superman που στην συνέχεια αναπαράχθηκε σε όλες τις πιθανές εμπορικές εκδοχές της (VHS, DVD, Laserdiscs), σημειώνοντας τεράστια εισπρακτική επιτυχία. Μετά από την πρώτη animation εκδοχή του, ο ήρωας, μεταφέρθηκε αρκετές φορές στην κινηματογραφική και τηλεοπτική οθόνη αλλά και στην θεατρική σκηνή με παραγωγές ζωντανής δράσης, σειρές και ταινίες μεγάλου μήκους που σημείωσαν ανάλογη επιτυχίεα (Adventures of Superman 1952 - 58/Τηλεοπτική Σειρά Ζωντανής Δράσης,It's a Bird...It's a Plane...It's Superman/Θεατρικό Έργο 1966, The New Adventures of Superman 1966 - 70/Σειρά Κινουμένων Σχεδίων, Super Friends1 1973 - 1984/Τηλεοπτική Σειρά Κινουμένων Σχεδίων των Hanna Barbera , Superman Ι 1978, ΙΙ 1980, ΙΙΙ 1983, ΙV 1987/Κινηματογραφική Ταινία με τον Κρίστοφερ Ρίβ, Superman 1988/Σειρά Κινουμένων Σχεδίων του Ruby Spears, Superboy 1988 - 92/Τηλεοπτική Σειρά Ζωντανής Δράσης, Lois & Clark: The New Adventures of Superman 1993-97/Τηλεοπτική Σειρά Ζωντανής Δράσης, Smallville 2001/Τηλεοπτική Σειρά Ζωντανής Δράσης, Superman: The Animated Series σε παραγωγή της Warner Bros 1996 - 00/μεταδόθηκε από το WB Television Network, Superman Returns 2006/Τηλεοπτική Σειρά Ζωντανής Δράσης του Bryan Singer). Σήμερα η Warner Bros, μέσω της μητρικής της Time Warner στην οποία ανήκει η DC comics, κατέχει τα δικαιώματα των πρωτότυπων φιλμ του καρτούν.
Οι απόγονοι
Οι Superman, εξέχων μέλος της οικογένειας των πρωτοπόρων Fleischer και επίλεκτο τέκνο της Χρυσής Εποχής του Αμερικάνικου Κινουμένου Σχεδίου, υπήρξε ο πρόγονος μια ολόκληρης γενιάς υπερηρώων που κατέκλεισαν την animation παραγωγή των επόμενων δεκαετιών εξοπλισμένοι με φόρμες από λύκρα, χρωματιστές μπέρτες, υπερτροφικούς μυς και υπερφυσικές δυνάμεις. Οι δημιουργοί τους, μένοντας πιστοί στο αρχικό μοντέλο, προίκισαν τους καινούργιους ήρωες με ιπποτισμό και ανθρωπιστικά ιδεώδη, καθιστώντας τους υπεύθυνους για την τήρηση του νόμου και της τάξης. Οι δεκάδες χάρτινοι σωτήρες αυτής της κατηγορίες – περισσότερο ή λιγότερο διάσημοι - βρίσκονται σε συνεχή ετοιμότητα, υπηρετούν το καθήκον με αυταπάρνηση και αναλαμβάνουν να σώσουν την ανθρωπότητα από τις σκοτεινές δυνάμεις, μένοντας πιστοί στις αρχές του προτύπου τους.
Η εκδοτική Marvel Comics, ξεκινώντας από τη δεκαετία του ’40, επιδίδεται εντατικά στην έκδοση δεκάδων ηρώων αυτής της κατηγορίας με γνωστότερους τους: Spider-Man, Wolverine, Iron Man, The X-Men, Captain America, The Fantastic Four, The Hulk, Thor, Daredevil, The Punisher, Ghost Rider, Deadpool, Blade, The Silver Surfer, Nick Fury, Moon Knight.
Χαρακτηριστικό εκδοτικό χτύπημα της Marvel υπήρξε ο Spider-Man (1962) των Stan Lee και Steve Ditko. Ο κεντρικός ήρωας είναι ένας ορφανός έφηβος της διπλανής πόρτας που, όταν οι περιστάσεις το απαιτούν, μεταμορφώνεται σε πολέμιο του εγκλήματος. Ο Spider – man δεν μπορεί να πετάξει, τιμά όμως την φανταχτερή στολή του, σκαρφαλώνοντας ή πηδώντας από κτίριο σε κτίριο με την βοήθεια ενός ιστού αράχνης – εξοπλισμός/δώρο των δημιουργών του - τον οποίο υφαίνει με θαυμαστή επιδεξιότητα. ΤΟ 1963 η Marvel συνεχίζει με τους X-Men των Stan Lee και Jack Kirby, ένα επιτυχημένο κόμικ με έντονα στοιχεία πολυπολιτισμικότητας και ιδιαίτερη αίσθηση ανοχής απέναντι στη διαφορετικότητα. Οι X-Men, ως αποτέλεσμα εξελικτικής αλλαγής, γεννώνται με υπεράνθρωπες δυνάμεις ή ιδιότητες και τάσσονται στην υπεράσπιση των αδυνάτων και του δικαίου.
Το 1986, ο Frank Miller, εμπνευσμένος από τον ήρωα των αδελφών Φλέισερ δημιουργεί το κόμικ Batman: The Dark Knight Returns που στην συνέχεια μεταφέρεται στην τηλεοπτική οθόνη με τον τίτλο Batman: The Animated Series δημιουργώντας σαφή συνειρμό με τον αντίστοιχο Superman: The Animated Series. Την τηλεοπτική επιτυχία ακολουθούν κινηματογραφικές μεταφορές με διάσημους πρωταγωνιστές και τεράστια εισπρακτική επιτυχία.
Πηγές:
5 Αυγ 2009
Ποπάυ (1929)
Popeye the Sailor (1929)
1.Το κόμικ
1.Το κόμικ
O διάσημος ήρωας των κόμικς, του κινηματογράφου και της τηλεόρασης, πρωτοσχεδιάστηκε από τον σκιτσογράφο Elzie Crisler Segar(1894-1938). Το κόμικ συνέχειας Thimble Theatre ήταν το το τρίτο comic strip που δημιουργούσε και δημοσίευε στο καθημερινής κυκλοφορίας έντυπο της King Features, New York Journal από τον Δεκέμβριο του 1919.
Κεντρικοί ήρωες του κόμικ ήταν οι Olive Oyl, ο αδελφός της Castor Oyl , ο αρραβωνιαστικός της Ham Gravy (Harold Hamgravy) και οι γονείς της Cole και Nana.
Στο επεισόδιο της 17ης Ιανουαρίου του 1929, ο Castor Oyl, συναντά στο Dice Island τον Παπάυ, έναν ναύτη που θα πλοηγούσε το πλοίο του και που σύντομα θα γινόταν ο κεντρικός ήρωας του κόμικ. Ο καινούργιος χαρακτήρας του Thimble Theatre γίνεται τόσο δημοφιλής που σιγά σιγά ο ρόλος του μεγαλώνει. Το κομικ αποκτά τον καινούργιο του τίτλο: Popay the Sailor και τυπώνεται πλέον και σε άλλα έντυπα. Η άφιξη του ναύτη, από τα πρώτα επεισόδια, κινεί το ενδιαφέρον της Όλιβ που τελικά εγκαταλείπει τον Ham Gravy, ο οποίος στην συνέχεια κάνει σύντομα περάσματα από το strip, και γίνεται το κορίτσι του Ποπάυ, επιδεικνύοντας όμως αρκετή αστάθεια απέναντί του.
1.1 Ένας ωραίος τύπος
Στις περισσότερες από τις περιπέτειές του, ο Ποπάυ, είναι ένας μεσήλικας, εργένης ναύτης με έναν ιδιαίτερο τρόπο ομιλίας, πιθανώς μονόφθαλμος, γυμνασμένος, με μια άγκυρα για τατουάζ, πότε και στα δυο μπράτσα, πότε στο ένα, με ελάχιστα κόκκινα μαλλιά και με μια πίπα που σφυρίζει σαν κόρνα από ατμόπλοιο. Στην πρώτη του περίοδο, αν εξαιρέσουμε κάποιες αποτυχημένες απεικονίσεις, ο Ποπάυ είναι γαλανομάτης και μονόφθαλμος. Σε τουλάχιστον ένα ταινιάκι των Fleischers, ο Μπλούτο τον αποκαλεί «μονόφθαλμο ανθρωπάκι», ενώ ο δημιουργός του δεν διευκρινίζει ποτέ πως έχασε το μάτι του. Σε πιο ύστερη σχεδίασή του αποκτά δυο μάτια εκ των οποίων το ένα αλληθωρίζει. Ο Ποπάυ είναι 34 ετών, γεννημένος στην Σάντα Μόνικα της Καλιφόρνια. Οι περιπέτειές του διαδραματίζονται σε όλον τον πλανήτη, αλλά το ορμητήριό του είναι η φανταστική πόλη Sweet Haven. Θεωρείται πως ο Segar εμπνεύστηκε τον Ποπάυ από τον Frank "Rocky" Fiegel, έναν "σκληρό", αμετανόητο εργένη, γεννημένο τον Ιανουάριο του 1868, που υπήρξε κομμάτι των αναμνήσεών του από τα νεανικά του χρόνια στο Chester του Illinois. Ο θρύλος θέλει τον Fiegel καβγατζή - αλλά κατά βάθος άκακο και αφελή - μικρόσωμο - όπως ο Ποπάυ - με απίστευτη σωματική δύναμη, επαγγελματία ναυτικό που ταξίδευε για χρόνια με εμπορικά πλοία και κατανάλωνε σπανάκι για να αποφύγει το σκορβούτο. Την δεκαετία του τριάντα λάμβανε οικονομική βοήθεια από τον Segar, ενώ τον Σεπτέμβριο του 1996, πάνω στον ανώνυμο τάφο του, προστέθηκε μια εγχάρακτη παράσταση του Ποπάυ, όπως τον σχεδίασε ο Segar το 1929.
Ο πατέρας του Ποπάυ, ο ξεπεσμένος Poopdeck Pappy, που σχεδιάζεται από τον Segar στα πρώτα επεισόδια του Thremble Theatre, αμέσως μετά την εμφάνιση του Ποπάυ, είναι μέθυσος, δεν μοιράζεται τις ηθικές αξίες του γιού του και σε κάποιες περιπτώσεις εμφανίζεται να τον έχει εγκαταλείψει σε μικρή ηλικία.
Ο Κάστορ Όιλ εξακολουθεί να κάνει συχνά περάσματα από το κόμικ και μετά την εμφάνιση του καινούργιου πρωταγωνιστή. Συνήθως προτείνει κάποιο καινούργιο σχέδιο για γρήγορο πλουτισμό, δημιουργώντας προβλήματα στον Ποπάυ. Τελικά καταλήγει να είναι ντετέκτιβ και αργότερα ιδιοκτήτης ράντσου στην αμερικάνικη Δύση. Το 1933, ο Ποπάυ, παραλαμβάνει ένα μωρό μέσω ταχυδρομείου, το οποίο υιοθετεί και βαφτίζει Swee Pea. Άλλοι μόνιμοι χαρακτήρες στο κόμικ είναι ο J. Welligton Wimpy, ένας λάτρης των χάμπεργκερ, ο George W. Geezil – ο τσαγκάρης της περιοχής – που μιλά με βαριά προφορά και συχνά επιχειρεί να σκοτώσει ή εύχεται τον θάνατο του Wimpy και o Eugene the Jeep, ένα κίτρινο ζώο απροσδιόριστου είδους, με όψη σκυλιού, καταγωγή από την Αφρική και μαγικές δυνάμεις.
Σε γενικές γραμμές οι ήρωες του Segar - η ασταθής Όλιβ, ο τυχοδιώκτης Κάστορ, ο συμφεροντολόγος Χαμ, ο αλκόολικός Πάπυ - είναι σκοτεινοί, σε κάποιες περιπτώσεις περιθωριακοί και πάντως απέχουν από τα στερεότυπα της καθώς πρέπει Αμερικής. Ο πρωτογενής μηχανισμός που στο μέλλον επρόκειτο να γίνει η περιβόητη βιομηχανία του θεάματος, πριν επενδύσει στο προϊόν και προχωρήσει στην μαζική παραγωγή του, θα φροντίσει να τους επαναφέρει στην τάξη.
1.2 Η μέτά Segar εποχή
Το 1938, μετά τον θάνατο του Segar, από την νόσο του Hodgkin, σε ηλικία 44 ετών, πολλοί διαφορετικοί καλλιτέχνες προσλαμβάνονται για να εργαστούν στο κόμικ. Ο Tom Sims , ο γιός ενός καπετάνιου ποταμόπλοιου, συνεχίζει τη συγγραφή των ιστοριών του Thrimble Theatre και καθιερώνει την δημιουργία μικρότερων επεισοδίων σε συνέχειες ενώ ο Doc Winner και η Bela Zaboly χειρίζονται με δεξιοτεχνία τo σκίτσο κατά την ίδια περίοδο.
Η συγγραφή των ιστοριών ανατέθηκε στην συνέχεια στον Ralph Stein που συνέχισε να γράφει το strip μέχρι το 1959, όπου και παρέδωσε την σκυτάλη στον θετό γιο και βοηθό του Segar. Ο Bud Sagendorf έγραφε και σχεδίαζε την καθημερινή έκδοση του κόμικ μέχρι το 1986 παράλληλα με τα επεισόδια των κυριακάτικων φύλων που συνεχίστηκαν μέχρι το 1994. Ο Sagendorf, μένοντας πιστός στον δάσκαλό του, επέδειξε ιδιαίτερο ενδιαφέρον για την αποκατάσταση του κλασσικού στυλ, τόσο στην αφήγηση, όσο και στο σκίτσο. Παρόλα αυτά, το προσωπικό ύφος και τα χαρακτηριστικά της δουλειάς του είναι ευδιάκριτα στο κόμικ. Εξακολούθησε να σχεδιάζει τους σκοτεινούς χαρακτήρες της εποχής Segar, επαναφέροντας το ενήλικο περιεχόμενο των πρώτων χρόνων του Trimble Theatre, ενώ εισήγαγε και κάποιους καινούργιους, όπως τον Thung, που ταιριάζει απόλυτα με το προφίλ των αρχικών ηρώων. Αυτό που διαχωρίζει την δουλειά του Segar από αυτήν του Sagendorf είναι η οικονομία στην αφήγηση, καθώς ο Sagendorf χρειαζόταν μια εβδομάδα, για να προχωρήσει στην πλοκή, τόσο όσο ο προκάτοχός του σε ένα επεισόδιο. Μετά την τεράστια εμπορική επιτυχία του Ποπάυ την δεκαετία του '60 το strip επανακτά το αρχικό του όνομα. Το Thimble Theatre, Starring Popeye συνεχίζει να εκδίδεται και στα '70, όπου και μετονομάζεται, για τελευταία φορά, σε Popeye.
Από το 1986 μέχρι το 1992 τις ιστορίες γράφει ο Bobby London, που απολύθηκε μετά από κάποιες προστριβές, λόγω ενός επεισοδίου με θέμα τις εκτρώσεις. Ο London εκσυγχρόνισε το περιεχόμενο των ιστοριών, προσαρμόζοντάς το στην εποχή, ενώ παράλληλα διατήρησε ζωντανό το πνεύμα του Segar. Έκείνη την περίοδο, στην σειρά με τίτλο "The Return of Bluto", που θεωρείται κλασσική, παρακολουθούμε τον κεντρικό ήρωα να αντιμάχεται τον γενειοφόρο αντίπαλό του σε όλες τι πιθανές εκδοχές παραγωγής, είτε πρόκειται για comic strip, είτε για βιβλίο, είτε για κινούμενο σχέδιο.
Τα κυριακάτικα φύλλα, από το 1994 και μετά, φιλοξενούν ιστορίες σχεδιασμένες από τον Hy Eisman, ενώ παράλληλα τα καθημερινά, αμέσως μετά την απόλυση του Eisman, τυπώνουν επαναλήψεις του Segendorf μέχρι και σήμερα.
1.3 Αναπαραγωγές - Επαιτειακά - Διαφήμιση
Τις τελευταίες δεκαετίες υπήρξαν και πάρα πολλές εκδοτικές αναπαραγωγές του κόμικ από την Dell, την King Comics, την Gold Key Comics, την Charlton Comics, κλπ. Η Dell εξέδωσε μια εκδοχή του Ποπάυ ως ανεξάρτητου βοηθού αστυνομικού, που πολεμά την Μαφία και τις εγκληματικές δραστηριότητες του Μπλούτο.
Το 1989, η εμπορική επιτυχία του Ποπάυ τον χρήζει πρωταγωνιστή της διαφημιστικής καμπάνιας της Instant Quaker Oatmeal, μέσω κόμικς, που συσευάζονται μαζί με τα προϊόντα της εταιρίας και φτάνουν στα ράφια των super markets, αλλά και με τηλεοπτικά σποτς. Το σλόγκαν της καμπάνιας «I'm Popeye the Quaker Man», προκάλεσε την αντίδραση των μελών της ομώνυμης θρησκευτικής οργάνωσης (Quakers), που ως ειρηνιστές, ενάντιοι κάθε μορφής βίας, θεώρησαν προσβλητική την απόδοση του χαρακτηρισμού Quaker man σε έναν βίαιο ήρωα σαν τον Ποπάυ. Μετά από έντονες διαμαρτυρίες οι εταιρεία αναγκάστηκε να αποσύρει τα κόμικς και τα διαφημιστικά και η καμπάνια δεν σημείωσε την απαιτούμενη επιτυχία.
Η καριέρα του Ποπάυ στην διαφήμιση είχε ξεκινήσει ήδη από την περίοδο 1935 -1938 στο ραδιόφωνο, με την παραγωγή 204 εκπομπών απο τρεις διαφορετικούς ραδιοφωνικούς σταθμούς και την χρηματοδότηση τους από εταιρείες που διαφήμιζαν κατά την διάρκειά τους τα προϊόντα τους (βλ.5.Η ραδιοφωνική παραγωγή).
Το 1999, με αφορμή την επέτειο των εβδομηκοστών γενεθλίων του Ποπάυ ένα συλλεκτικό κόμικ γραμμένο από τον Peter David εκδίδεται από την Ocean Comics, με τίτλο The Wedding of Popeye and Olive Oyl. Συμμετέχει μεγάλος αριθμός ηρώων, τόσο από το comic strip, όσο και από το cartoon, ενώ στο πανηγυρικό φινάλε ο Ποπάυ παντρεύεται την Όλιβ ύστερα φλερτ δεκαετιών.
2. Από τα έντυπα στην οθόνη - Fleischer Studios:
Το 1933, στα Fleischer Studios, των αδελφών Max και Dave Fleischer, για λογαριασμό της Paramount Pictures, φτιάχνεται μια σειρά ταινιών κινουμένων σχεδίων, μικρού μήκους, που τιτλοφορείται Popeye the Sailor και σκηνοθετείται από τον David Fleischer. Αποδεικνύεται η πιο επιτυχημένη της χρονιάς, με αποτέλεσμα η παραγωγή της να συνεχιστεί μέχρι το 1957, στην αρχή από τους Fleischers και στην συνέχεια από τα Famous Studios της Paramount. Το περιεχόμενο της συμφωνίας του 1932 ανάμεσα στην King Features Syndicate και τους Fleischers παρουσιάζει ιδιαίτερο ενδιαφέρον. Στην αρχική σύμβαση, η Syndicate, στην προσπάθεια της να διαφυλάξει την εξασφαλισμένη επιτυχία του comic strip από οποιαδήποτε αρνητική επίδραση, προερχόμενη από την κινηματογραφική παραγωγή, θέτει ως όρο την καταστροφή όλων των φιλμς του cartoon αν αυτό κριθεί απαραίτητο μέχρι το 1942. Θέλοντας να προλάβει πιθανή εμπορική ζημιά που θα μπορούσε να προκαλέσει το cartoon στο comic, δείχνει πρόθυμη να σβήσει από την μνήμη του κοινού οτιδήποτε μπορεί να έχει σχέση με το πρώτο για να σώσει το δεύτερο. Η τήρηση της συμφωνίας θα προκαλούσε την καταστροφή του υλικού της περιόδου των Fleischers, τα φιλμς όμως διασώθηκαν, είτε λόγω αβλεψίας, είτε εξαιτίας της τεράστιας επιτυχίας που σημείωσαν.
Το πρώτο ταινιάκι με τον τίτλο Popeye the Sailor, κυκλοφορεί ως ένα ακόμη επεισόδιο της σειράς κινουμένων σχεδίων με πρωταγωνίστρια την περίφημη star, τόσο της King Feature, όσο και των Fleischer, Betty Boop, που είχε ήδη ξεκινήσει την καριέρα της το 1930. Η ταινία - που είναι στην πραγματικότητα η πρώτη της σειράς Popeye the Sailor - αρχίζει με τους τίτλους έναρξης του Betty Boop Cartoon και ακολουθούν οι υπότιτλοι: Μaχ Fleischer presents Popeye the Sailor by Segar - in arrangement with King Features Syndicate -(…) by Paramount Pictures inc - with Betty Boop - directed by David Fleischer. Στην ουσία η Betty απλώς συστήνει τον Ποπάυ στο κινηματογραφικό κοινό, κάνοντας μόνο ένα πέρασμα, αποσπώντας την προσοχή του και παρασύροντάς τον, με τον προκλητικό – τόπλες, χούλα χουπ χορό της, πάνω στην σκηνή για να χορέψει μαζί της. Στο μεταξύ, η Όλιβ, βρίσκεται στο έλεος του μοχθηρού και ερωτοχτυπημένου Μπλούτο που την απαγάγει για την παντρευτεί.
Το επίσημο ντεπούτο του Ποπάυ στην κινηματογραφική οθόνη – αμέσως μετά την γνωριμία με το κοινό μέσω του cartoon της Betty Boop – έγινε με το ταινιάκι I Yam What I Yam που τυπικά αποτέλεσε το πρώτο της σειράς Popeye the Sailor. Μετά την ραγδαία υποβάθμιση της ποιότητας του cartoon Betty Boop, που ήρθε ως αποτέλεσμα της επιβολής του περίφημου Hays Code, το 1934, ο Ποπάυ γίνεται ο μεγάλος star του studio, ενώ στα μέσα της δεκαετίας τους '30 οι στατιστικές μετρήσεις τον θέλουν δημοφιλέστερο από τον Μίκυ Μάους. Μετά από αυτήν την διαπίστωση, επενδύοντας στην δημοτικότητα του ήρωα, η Paramount, χρηματοδοτεί την δημιουργία των Popeye Clubς για να ανταγωνιστεί τα Mickey Mouse Clubs. Η είσοδος σε μια κυριακάτικη προβολή κόστιζε δέκα σεντς και περιελάμβανε μια κάρτα μέλους για τo Popeye ή για το Olive Club και κάποια δώρα που προϋπέθεταν την συμμετοχή σε διαγωνισμούς.
2.1 Η μουσική
Στο φιλμ της Betty ακούγεται για πρώτη φορά το τραγούδι Ι'm Popeye the Sailor man, του Sammy Lerner, που έγινε το σήμα κατατεθέν της σειράς. Πιστεύεται ότι είναι εμπνευσμένο από τους πρώτους στίχους του τραγουδιού Pirate King από την οπερέτα The Pirates of Penzance των Gilbert και Sullivan.
Για τα πρώτα επεισόδια οι υπότιτλοι έναρξης επενδύονται μουσικά με μια ορχηστρική εκτέλεση του The Sailor's Hornpipe, ακολουθούμενου από μια φωνητική παραλλαγή του Strike Up the Band(Here Comes a Sailor), του οποίου ο τελευταίος στίχος προσαρμόζεται ώστε να αναφέρεται στον "Ποπάυ τον Ναύτη".
2.2 Όπου δεν πίπτει λόγος...
Η τεράστια δημοφιλία του Ποπάυ τον καθιστά χαρακτηριστικό πρόγονο των σούπερ ηρώων που στην συνέχεια θα κυριαρχούσαν στον χώρο των κόμίκς και της animation παραγωγής.
Κάποιοι ερευνητές τονίζουν ότι η εικόνα του, παράλληλα με μια άλλη, πολύ χαρακτηριστική της δεκαετίας του ’30, αυτή το Super Man, σκιαγραφεί τον τρόπο με τον οποίο η Αμερική αντιλαμβανόταν τον εαυτό της ως έθνος: η υπεράσπιση της κυρίαρχης και αδιαπραγμάτευτης ηθικής απαιτούσε την επιβολή της ισχύος όταν τα πράγματα έφταναν στα άκρα (citation needed) ή όταν η «κακή συμπεριφορά δεν μπορούσε πλέον να γίνει ανεκτή». Η άποψη αυτή ενισχύεται από πολλά επεισόδια του cartoon, όπου ο Ποπάυ κατατροπώνει τους εχθρούς του με μουσική υπόκρουση αμερικάνικα πατριωτικά τραγούδια όπως το "Stars and Stripes Forever", το "Yankee Doodle", ή το "Columbia, Gem of the Ocean". Ένα πολύ χαρακτηριστικό σλόγκαν του ήρωα, η φράση "I yam what I yam, and that's all what I yam", που μπορεί να ερμηνευθεί ως έκφραση της λαϊκής πεποίθησης για την σημασία του ατόμου, την δυνατότητα που του δινόταν να καθορίσει την μοίρα του, να ορίσει το μέλλον του και να ζήσει το Αμερικάνικο Όνειρο. Πολύ χαρακτηριστικές για την απήχηση του ήρωα στο κοινό είναι οι αναφορές επιστημόνων του ιατρικού κλάδου, σχετικά με τραυματισμούς του δικεφάλου τον άνω άκρων, με την χρήση του όρου Popeye muscle.
2.3 Οι φωνές
Οι ιστορίες της εποχής των Fleischers θεωρούνται σημαντικές εξαιτίας της αστικής αίσθησης, της ποικιλίας παραλλαγών στην διαχείριση ενός απλού θέματος (ο Παπάυ χάνει την Όλιβ εξαιτίας του Μπλούτο και πρέπει να φάει σπανάκι για να τον νικήσει), αλλά και για το χαμηλόφωνο μουρμουρητό των χαρακτήρων. Οι φωνές κατά την πρώτη περίοδο της δεκαετίας του ’30 ηχογραφούνταν μετά την ολοκλήρωση του animation. Οι ηθοποιοί, κυρίως ο Mercer που ντυμπλάριζε τον κεντρικό ήρωα, έπρεπε να αυτοσχεδιάζουν φράσεις που δεν υπήρχαν στο αρχικό σενάριο ή δεν προβλέπονταν από τους καρτουνίστες στον συγχρονισμό των χειλιών. Ακόμα και προς τα τέλη της δεκαετίας του ’30, όταν οι Fleischers προ- ηχογραφούσαν τους διαλόγους, προκειμένου να εξυπηρετηθεί η διαδικασία συγχρονισμού των χειλιών, οι ηθοποιοί σπικάριζαν πρόσθετες αττάκες πάνω σε μια ολοκληρωμένη κόπια για να την τελειοποιήσουν. Αρχικά, την φωνή του Ποπάυ αναλαμβάνει ο William "Billy" Costello, γνωστός και ως Red Pepper Sam, που στην συνέχεια αντικαθίσταται από τον Jack Mercer, το 1935.Και οι δυο ηθοποιοί φροντίζουν να προσδώσουν τραχύτητα στην χρειά του ήρωα. Η Όλιβ Όιλ σπικάρεται από αρκετές ηθοποιούς, με χαρακτηριστικότερη την Mae Questel που ντουμπλάρισε και την Betty Boop. O Gus Wickie χαρίζει την φωνή του στον Mπλούτο για τα πέντε πρώτα χρόνια της παραγωγής, μέχρι τον θάντατό του το 1938. Μετά τον Mercer, κατά την περίοδο των Famous Studios, την φωνή του Ποπάυ αναλαμβάνει ο Harry Welch, ενώ ο Jackson Beck χαρίζει την φωνή του στον Μπλούτο. Μαζί με την Questel, μέχρι την δεκαετία του ’60, αποτελούν την πιο αντιπροσωπευτική φωνητική τριάδα του cartoon. Τα Fleischer Studios έφτιαξαν 108 cartoon της σειράς, τα 105 από αυτά ήταν ασπρόμαυρα , ενώ για τα υπόλοιπα τρία (Popeye the Sailor Meets Sindbad the Sailor (1936), Popeye the Sailor Meets Ali Baba's Forty Thieves(1937) και Aladdin and His Wonderful Lamp (1939) υιοθετήθηκε η τεχνική two-reel (double-length) Technicolor.
2.4 Famous Studios
Το 1941, τα Fleischer Studios, βρίσκονται σε δεινή οικονομική θέση, λόγω δυσβάσταχτου δανεισμού που αποσκοπούσε στην μεταφορά της επαγγελματικής τους έδρας στην Φλόριντα καθώς και σε περεταίρω κινηματογραφική δραστηριότητα (Gulliver's Travels and Mister Bug Goes to Town). Τα μεγάλα οικονομικά προβλήματα δημιουργούν σοβαρή κρίση στις σχέσεις των αδελφών Fleischers και τελικά προκαλούν την απόλυση τους από την Paramount. Η νέα διοίκηση δίνει στην επιχείρηση το καινούργιο της όνομα – Famοus Studios – και συνεχίζει την παραγωγή των ταινιών του Ποπάυ. Η πρώτη περίοδος των Famus τοποθετείται χρονικά κατά την διάρκεια του Δεύτερου Παγκοσμίου Πολέμου και στην ταινιοθήκης της υπάρχουν φιλμς που δείχνουν τον Ποπάυ να πολεμά τους Ναζί και τους Ιάπωνες, με πιο αξιοσημείωτο το ταινιάκι του 1942, με τίτλο: You're a Sap, Mr. Jap που φέρει τα διακριτικά των Fleischers στους τίτλους έναρξης και χρονολογείται πριν την απόλυσή τους.
Το 1943 το studio εφαρμόζει την τεχνική Technicolor για την παραγωγή του cartoon, κάνοντας την αρχή με το φιλμ Her Honor the Mare. Με το πέρασμα του χρόνου τα Technicolor της Famοus, καταφέρνουν να υπηρετήσουν πιστά το ύφος του cartoon και να αποδώσουν στον καλύτερο σχεδιασμό των ηρώων - με χαρακτηριστικότερο αυτόν της Όλιβ Όιλ, που παρουσιάζεται για πρώτη φορά με ψηλά τακούνια και ανανεωμένο κούρεμα.
2.5 Οι κινηματογραφικοί χαρακτήρες
H πλοκή στην κινηματογραφική εκδοχή τείνει να είναι απλούστερη από αυτήν του comic strip και οι χαρακτήρες κάπως διαφορετικοί. Πολλοί από του ήρωες του Tremble Theatre, όπως οι Wimpy, Poopdeck Pappy, and Eugene the Jeep, κάνουν την εμφάνισή τους στo cartoon της Paramount ελαφρώς διασκευασμένοι, ως μακρινοί συγγενείς της Όλιβ, σε αντίθεση με τον Ham Gravy, του οποίου η απουσία υπήρξε αξιοσημείωτη. Ο τυχοδιώκτης, σκοτεινός Ham του Segar δεν είχε θέση στο καθώς πρέπει αμερικάνικο cartoοn των πατριωτικών ιδεώδών, των οικογενειακών αξιών και της υγιεινής διατροφής που σκόπευε στην κατάκτηση του πολυάριθμου κοινού των αιθουσών. Έτσι ο πολυθρύλιτος, μονόφθαλμος, καβγατζής ναύτης με τα τατουάζ, σκιαγραφούμενος σε μια πολύ πιο μαλακή/οικογενειακή εκδοχή του αποκτά τέσσερα ανίψια, τους: Pipeye, Peepeye, Pupeye και Poopeye.
Και φυσικά το θέμα έχει ως εξής: ο βίαιος Μπλούτο, επιβουλεύεται την αγαπημένη του Ποπάυ, την Όλιβ. Στην αρχή ο κακός δέρνει και ταπεινώνει τον ήρωα μέχρι την στιγμή που εκείνος αποφασίζει να χρησιμοποιήσει το μυστικό του όπλο, το σπανάκι, που τον κάνει παντοδύναμο και τον βοηθά να κατατροπώσει τον αντίπαλο. Στην animation εκδοχή του Ποπάυ, γίνεται πιο εκτενής αναφορά στο «σπανάκι», στο οποίο οφείλεται η υπερφυσική σωματική δύναμη του ήρωα, ενώ στο Thimble Theatre υπάρχουν μόνο απλές επεξηγηματικές αναφορές.
2.6 Το σπανάκι
Το 1954, στο ταινιάκι των Famous Studios, με τίτλο Greek Mirthology, η κατανάλωση σπανακιού από τον Ποπάυ παρουσιάζεται ως κληρονομική, οικογενειακή υπόθεση. Ο μυθικός Ηρακλής, ο πρόγονος του Ποπάυ, αρχικά οφείλει τις υπερφυσικές δυνάμεις του στο σκόρδο, το οποίο μύριζε για να αναζωογονηθεί και να βοηθηθεί στην πραγματοποίηση των άθλων του. Όταν όμως ο διαβολικός Μπλούτο (ή κάποιος προγονός του) εξαφανίζει την ευεργετική μυρωδιά του σκόρδου, χρησιμοποιώντας χλωροφύλλη, ο Ηρακλής καταφεύγει σε ένα χωράφι με σπανάκι και δοκιμάζοντάς το ανακαλύπτει πως η επίδρασή του προσδίδει δεκαπλάσια δύναμη από όση το σκόρδο. Η συγκεκριμένη ιστορία μπορεί όμως να ληφθεί υπόψιν ως ένα από τα πολλά παραμύθια που σκαρφιζόταν ο Ποπάυ για να πείθει τους ανιψιούς του να τρώνε το σπανάκι τους, μια συνήθης και επαναλαμβανόμενη διαδικασία στο cartoon της περιόδου των Famus Studios, αφού, σύμφωνα με το επίσημο site της King Features, “οι αμερικανοί παραγωγοί σπανακιού αποδίδουν στον Ποπάι την, κατά 33%, αύξηση στην κατανάλωση αλλά και την διάσωση της βιομηχανία σπανακιού κατά την διάρκεια της δεκαετίας του '30” (προφανώς τιθεταί θέμα "διάσωσης της βιομηχανίας σπανακιού", εφόσον η Αμερική διένυε την συγκεκριμένη δεκαετία στον απόηχο του οικονομικού κραχ). Στην πραγματικότητα η κατανάλωση σπανακιού από τον Ποπάυ οφείλεται σε μεγάλο βαθμο και σε προσωπκό βίωμα του Segar που έπασχε από πολύ μικρή ηλικία από την νόσο του Hodgkin, μια μορφή κακοήθους αναιμίας, η καταπολέμηση της οποίας απαιτούσε πρόσληψη σιδήρου. Ο πολύ έγκυρος στην εποχή του, Γερμανός Φαρμακοποιός Tschrich, καθηγητής Φαρμακογνωσίας του Πανεπιστημιου της Βιέννης, σε μια δημοσίευσή του το 1890 ανιχνεύει μεγάλη ποσότητα σιδήρου στην σύστασή του σπανακιού. Έτσι το σπανάκι γίνεται διατροφική μόδα και οι γιατροί συνιστούν στον Segar την εντατική κατανάλωσή του. Το σκέαυσμα που προμηθευόταν ο σκιτσογράφος από το φαρμακείο ήταν ένα μείγμα ελαιόλαδου και καστορέλαιου, έτσι εξηγούνται και τα ονόματα των ηρώων του Thremble Theatre,Olive Oyl και Castor Oil.
2.7 Ένα δυσάρεστο το ταξίδι
Το 1985, το ασπρόμαυρου υλικού της περιόδου Fleischer ταξίδεψε στην Ταϊβάν και στην Νότια Κορέα, όπου και υπέστη επεξεργασία προκειμένου να γίνει έγχρωμο. Σκοπός της όλης επιχείρησης ήταν η προσαρμογή του στις προδιαγραφές της μοντέρνας τηλεοπτικής αγοράς και η περεταίρω εμπορική του εκμετάλλευση. Η επεξεργασία στέρησε από τους τηλεθεατές την δυνατότητα να απολαύσουν την πρωτότυπη δουλειά των Fleischers - που γινόταν με πενάκι και μελάνι - καθώς και τα τρισδίαστατα φόντα που αναπαράγονταν με την μέθοδο που ο Max Fleischer, γνωστός για τις νεoτερικές παρεμβάσεις του στις τεχνικές της animation παραγωγής της εποχής του, αποκαλούσε Stereoptical Process. Η έγχρωμη σειρά μεταδόθηκε από το WTBS το 1986. Το 1987, τα έγχρωμα ταινιάκια, αναδομούνται σε πιο σωστή βάση και παραμένουν διαθέσιμα μέχρι το 1990. Για δεκαετίες τα φιλμς που υπήρχαν και μεταδίδονταν, έφεραν στην έναρξη το λογότυπο της a.a.p, που είχε αντικαταστήσει το εναρκτήριο της Paramount. Το 2001 η Cartoon Network, με την βοήθεια του ιστορικού κινουμένων σχεδίων Jerry Beck, αποκαθιστά τη σειρά Popeye, the Sailor με κόπιες που προσεγγίζουν σε μεγάλο βαθμό την αρχική της μορφή. Με υλικό προερχόμενο από διάφορες πηγές, αφαιρεί τα πρόσθετα λογότυπα και τα αντικαθιστά με τα γνήσια των Fleischer και του Famous Studio. Η σειρά μεταδιδόταν χωρίς διακοπή μέχρι το 2004.
2.8 Η περιπέτεια των δικαιωμάτων
Το τελευταίο από τα 125 φιλμς του cartoon κυκλοφορεί το 1957 με τον τίτλο Spooky Swabs. Αμέσως μετά η Paramount πουλά τη λίστα των τίτλων του στην Associated Artists Productions (a.a.p.), η οποία αγοράστηκε από την United Artists το 1958, και στην συνέχεια συγχωνεύτηκε με την Metro-Goldwyn-Mayer, που εξαγοράστηκε από στην Turner Entertainment το 1986. Η Turner παραχώρησε σύντομα την περεταιρω παραγωγή στην MGM/UA διατηρώντας το δικαίωμα στην εκμετάλλευση της ήδη υπάρχουσας ταινιοθήκης. Η Turner συγχωνεύεται με την Time Warner το 1996, και με την Warner Bros , ως θυγατρική, καταφέρνοντας έτσι να ελέγχει τα δικαιώματα της ταινιοθήκης μέχρι και σήμερα.
3.Η τηλεοπτική παραγωγή
Το 1960 η King Features συμφώνησε για την δημιουργία της τηλεοπτικής εκδοχής του cartoon, με τον Al Brodax να αναλαμβάνει την ευθύνη της παραγωγής εκ μέρους της και πολλές εταιρίες, όπως η Jack Kinney Productions, η Rembrandt Films, η Larry Harmon Productions, η Halas and Batchelor, η Paramount Cartoon Studios, να εμπλέκονται ως συμπαραγωγοί. Μέσα σε δυο χρόνια φτιάχτηκαν 220 επεισόδια χαμηλού προϋπολογισμού, των οποίων ο πρώτο κύκλος μεταδόθηκε το 1960 και ο δεύτερος κατά την τηλεοπτική περίοδο 1961 – 62. Το 2004, η King Features, που διέθετε την αποκλειστική κυριότητα των δικαιωμάτων της τηλεοπτικής σειράς, κυκλοφόρησε 85 από αυτά σε DVD, ως επετειακό αφιέρωμα για τα 75α γενέθλια του Ποπάυ.
Τον Σεπτέμβριο του 1978, στην πρωινή ζώνη του τηλεοπτικού καναλιού CBS έκανε πρεμιέρα η ενότητα με τίτλο The All-New Popeye Hour. Επρόκειτο για μια ωριαία εκδοχή του cartoon σε παραγωγή των Hanna-Barbera Productions που επιδίωξε να αποδώσει για την τηλεόραση το γνήσιο στιλ του comic strip, επαναφέροντας στοιχεία που είχαν τροποποιηθεί. Η ζώνη μεταδιδόταν μέχρι τον Σεπτέμβριο του 1981, όπου η διάρκεια της μειώθηκε σε τριάντα λεπτά και το cartoon πήρε τον τίτλο The Popeye and Olive Show, του οποίου η μετάδοση διακόπηκε το 1983. Η συγκεκριμένη σειρά κυκλοφόρησε επίσης σε DVD, ενώ μια μισάωρη εκδοχή της μεταδόθηκε από το BBC κατά την περίοδο 1980 – 2004.
4.Η ραδιοφωνική παραγωγή
Ραδιοφωνικές παραγωγές του κόμικ μεταδόθηκαν από τρία δίκτυα και χρηματοδοτήθηκαν από δυο σπόνσορες κατά την περίοδο 1935 – 1938.
Ο Ποπάυ και η παρέα του έκαναν το ραδιοφωνικό τους ντεμπούτο με μια δεκαπεντάλεπτη εκπομπή που μεταδιδόταν τρεις φορές την εβδομάδα και είχε τίτλο Popeey the Sailor. Ο πρωταγωνιστικό ρόλος είχε ανατεθεί στον βετεράνο του Broadway Detmar Poppen , ενώ μια ομάδα ηθοποιών είχε αναλάβει τους υποστηρικτικούς ρόλους: Olive Oyl - Olive Lamoy, Wimpy- Charles Lawrence, Bluto - Jackson Beck and Swee'Pea - Mae Questel. Το πρόγραμμα μεταδιδόταν από τον Σεπτέμβριο του 1935 έως τον Μάρτιο του 1936 από το NBC Red Network, συμπληρώνοντας 87 επεισόδια, χρηματοδοτήθηκε από την Wheatena – που πλήρωνε στην King Features Syndicate 1200 δολάρια την εβδομάδα - τα προϊόντα της οποίας αντικατέστησαν τις αναφορές στο σπανάκι. Στην συνέχεια η παραγωγή μεταφέρθηκε στον WABC από τον Αύγουστο του 1936 μέχρι τον Φεβρουάριο του 1937 (78 επεισόδια). Τον ρόλο του Ποπάυ ανέλαβε ο Floyd Buckley. Η Τρίτη εκπομπή χρηματοδοτήθηκε από την Popsicle και μεταδιδόταν τρεις φορές την εβδομάδα από το CBS από τον Μάιο του 1938 μέχρι τον Ιούλιο του 1938. Από τα 204 επεισόδια της ραδιοφωνικής παραγωγής υπάρχουν σήμερα μόνο τα 20.
Πηγές:
20 Φεβ 2009
Η Μικρή Λουλού, το κόμικ (1935)
Little Lulu, the comic strip (1935)
Η Μικρή Λουλού έκανε το ντεμπούτο της στις 23 Φεβρουαρίου του 1935 στην Saturday Evening Post, αντικαθιστώντας τον Henry του Carl Anderson που αποσύρθηκε για να διανεμηθεί από την King Features Syndicate. Αρχικά ήταν μια γελοιογραφία ενός καρέ σχεδιασμένη από την Marjorie Henderson Buell που εργάστηκε με το ψευδόνυμο Marge. Στο παρθενικό της σκίτσο, η κεντρική ηρωίδα, παρουσιάζεται ως γαμήλια παράνυφος που προηγείται των υπολοίπων και αντί για ροδοπέταλα τις ραίνει με μπανανόφλουδες. Δημοσιευόταν σ' αυτήν την μορφή, σε εβδομαδιαία βάση, μέχρι τις 30 Δεκεμβρίου του 1948, ενώ παράλληλα γνήσια σκίτσα της παρουσιάζονταν τακτικά από το περιοδικό της Pepsi - Cola καθόλη την διάρκεια του 1940. Η Λούλου ήταν επίσης η πρωταγωνίστρια της διαφημιστικής καμπάνιας των χαρτομάντιλων Kleenex κατά την περίοδο 1940 - 1950.
Ένα καθημερινό κόμικ συνέχειας με τον τίτλο Little Lulu δημοσιευόταν από την 5η Ιούνιο του 1950 μέχρι τον Μάιο του 1969. Υποστηρικτικοί χαρακτήρες ήταν ο Τάμπι Τάμπκινς (που αργότερα απέκτησε το δικό του βραχύβιο κόμικ - μόλις 49 επεισόδια και δυο σπέσιαλ), η Άννι, ο Ίγκι, η Γκλόρια, ο Γουίλμπορ Βαν Σνομπ, ο Άλβιν κ.α. Ολόκληρο το όνομα της εξάχρονης ηρωίδας ήταν Λούλου Μάπετ και συνήθως βρισκόταν περικυκλωμένη από κορίτσια ανάλογης ηλικίας, που ήταν μέλη ενός μικρού κλαμπ με αρχηγό την ίδια. Η καλύτερη φίλη της ήταν η ΄Αννι, ενώ ο Τάμπι είναι φίλος αλλά και αντίπαλος κατά περίσταση. Πολλές φορές βοηθά την Λούλου, αλλά και την ταλαιπωρεί το ίδιο συχνά. Οι κολλητοί του φίλοι Έντι, Γουίλι και Ίγγι είναι τα μικρότερα αδέρφια της Άννι. Τα παρατσούκλια Τάμπιδες και Λουλούδες που ιυοθετούν για τους εαυτούς τους αγορίστικες και κοριτσίστικες ελληνικές παρέες της δεκαετίας του '60 περιγράφουν στην ουσία τα πρώτα ερωτικά σκιρτήματα μιας γενιάς που εκδηλώνονται με αντιπαλλότητα και ανταγωνισμό και σκιαγραφούνται και στην ελληνική έκδοση του κόμικ. Για την έκδοση εργάστηκαν οι Woody Kimbrell (1950 - 1964), ο Roger Armstrong (1964–1966) και ο Ed Nofziger (1966–1969).
Αργότερα ή Western Publishing Company αγοράζει τα δικαιώματα και τυπώνει το κόμικ σε δέκα τεύχη του Dell Comics (#74, 97, 110, 115, 120, 131, 139, 146, 158, 165). Έτσι, το 1945, η Λούλου ντεμπουτάρει τετράχρωμη στο Dell Comics, λίγο πριν αποκτήσει τον καινούργιο της τίτλο: Marge's Little Lulu. Μετά την διάσπαση της Dell Comics/Wetern Publishing δημιουργείται η Gold Key Comics. Το κόμικ μετακομίζει στην καινούργια εταιρία, όπου και αρχίζει να εκδίδεται από το επεισόδιο 165. Όταν η Marge αποφασίζει να αποσυρθεί πουλά τα δικαιώματα στην Western Publishing (το κόμικ μετονομάστηκε για δεύτερη φορά σε Little Lulu στο επεισόδιο 207, το 1972).
Η έκδοση διακόπηκε το 1984 στο επεισόδιο 268, όταν η Western ανακοίνωσε την πρόθεσή της να σταματήσει να εκδίδει κόμικς. Ο Hy Eismann επέμεινε σχεδιάζοντας μερικά ακόμα επεισόδια (269-270), όταν ανέλαβε την έκδοση αμέσως μετά την απόσυρση της Western.
Ακολούθησαν δυο πολυσέλιδες ετήσιες εκδόσεις της περιόδου 1953 - 54, δεκατέσσερις επανεκδόσεις του Dell σε τόμους και αρκετά κλασσικά επεισόδια σε κανονικό μέγεθος χωρίς αρίθμηση. Η Λούλου τυπώθηκε επίσης σε είκοσι επεισόδια του March of Comics
Σημαντικός συντελεστής της έκδοσης υπήρξε ο συγγραφέας, σκιτσογράφος John Stanley που εργάστηκε την πρώτη περίοδο γράφοντας και σχεδιάζοντας τις ιστορίες, σε συνεργασία με τον Irving Tripp, από το 1954 έως 1961. Είναι υπεύθυνος για πολλούς καινούργιους χαρακτήρες του κόμικ, ενώ η δουλειά του, που καθόρισε το ύφος και το περιεχόμενο της σειράς κατά την χρυσή της περίοδο, συγκεντρώθηκε σε τόμους με σκληρό εξώφυλλο από την Gladstone Publishing το 1980. Το 2000, η Dark Horse Comics επανέκδωσε τη Λούλου από την αρχή σε ασπρόμαυρους τόμους με μαλακό εξώφυλλο. Μετά τον Stanley, κατά την περίοδο της Gold Key, πολλοί σκιτσογράφοι εργάστηκαν για την έκδοση, ανάμεσά τους ο Arnold Drake.
Το 1943 η Λούλου, κάτω από την καθοδήγηση της Marge, γίνεται κινούμενο σχέδιο. Πρωταγωνιστεί σε ταινιάκια μικρού μήκους που παράγονται από την Famous Studios για λογαριασμό της Paramount και διαρκεί μέχρι το 1948. Μέσα σε ένα διάστημα μικρότερο από πέντε χρόνια παρουσιάζονται 26 φιλμς, ενώ διάσημες σταρ του Χόλιγουντ χαρίζουν την φωνή τους στην κεντρική ηρωίδα.
Τα κινηματογραφικά δικαιώματα του Little Lulu της Paramount πουλήθηκαν το 1956 στην U.M.&M. T.V.Corp μαζί με πολλές άλλες παραγωγές. Σε μικρό χρονική διάστημα η National Telefilm Associates συγχωνεύει την M.&M και η Λούλου, το 1963, ξεκινά την πλούσια τηλεοπτική της καριέρα που περιλαμβάνει αρκετές εκδοχές σειρών κινουμένων σχεδίων αλλά και δυο ιστορίες τριάντα λεπτών ζωντανής δράσης, με πρωταγωνίστρια την Lauri Hendler, που μεταδόθηκαν το Σαββατοκύριακο, στην πρωινή παιδική ζώνη του ABC, στα τέλη της δεκαετίας του 1970. Στην συνέχεια η ηρωίδα πρωταγωνίστησε στο δικό της Ιαπωνικό σόου κινουμένων σχεδίων με τίτλο Little Lulu to Chicchai Nakama (Little Lulu and Her Little Friends) που φτιάχτηκε από την Nippon Animation. Τα 26 επεισόδια του κύκλου σκηνοθετήθηκαν από τον Fumio Kurokawa και μεταδόθηκαν στην Ιαπωνία από τον Οκτώβριο του 1976 έως τον Απρίλιο του 1977. Η ίδια σειρά μεταγλωττίστηκε στα αγγλικά για την αμερικάνικη αγορά από την Ziv International το 1978. Επίσης μεταγλωττίστηκε στα Ιταλικά, στα Εβραϊκά και στα Αραβικά, ενώ την μεγαλύτερη επιτυχία σημείωσε η Ισπανική εκδοχή που προβλήθηκε στην Λατινική Αμερική.
Το 1980 η ΝΤΑ την διανέμει στα video clubs. Το 1995 η Λούλου επανεμφανίζεται στο The Little Lulu Show που μεταδόθηκε από το ΗΒΟ σε παραγωγή Cinar Films.
Σήμερα η Paramount έχει επανακτήσει τα κινηματογραφικά δικαιώματα της Λούλου, ενώ η CBS Paramount TV κρατά τα τηλεοπτικά.
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)